Het duidelijkst komt die dreiging tot uiting in het klapstuk van de tentoonstelling, de wandvullende fotocollega ‘sans titre’ van Denis Proteor.
We zien naakte lichamen, soms in wellustige seksuele poses, dan weer als grijs vlees op een snijtafel. Twee uitgemergelde oude doden, de gezichten verwrongen, doen akelig veel denken aan beelden van de holocaust.
Het ongegeneerd poserende naakte meisje even verderop kijkt niet veel vrolijker. De geboorte van een kalfje wordt gecontrasteerd door een foto van een plastic emmer met de halfvergane overblijfselen van een menselijk gezicht. Proteors werk is weinig subtiel maar mist zijn uitwerking niet.
